Leżąca

Zatrzymać tę noc.

Pojechaliśmy do przyjaciółki, która poprowadziła nas przez mrok swojego szalonego mieszkania. Miało w sobie coś ze świata „Gabinetu doktora Caligari”: znajome rzeczy stawały się obce, a przestrzeń nabierała własnej logiki. Ta noc była dla mnie psychodeliczną podróżą, w której rzeczywistość mieszała się z wyobraźnią.

W tę opowieść wplatała się jazda konna — rytm, pęd i ciało poddające się ruchowi. To rozedrganie wraca w splątanych liniach postaci, w napięciu między konturem a kolorem.

Malowałem kobietę w ekstazie, w pijanym widzie. Chciałem zatrzymać czas: intensywność chwili, ruch ciała i poczucie, że ta noc może trwać jeszcze trochę. Farba i linia stały się zapisem tego stanu.

Wszystko układało się w szalony sen, z którego wybudziliśmy się dopiero kolejnego dnia. „Leżąca” została jako ślad tej podróży — nocy, która na chwilę wyrwała nas ze zwykłego biegu czasu.